Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - Λουκρήτιος - Για την φύση των πραγμάτων (De Rerum Natura)



Το μνημειώδες έπος του Λουκρήτιου «Για την Φύση των Πραγμάτων», προάγγελος και μοναδικός αρχαίος πρόγονος της σύγχρονης επιστήμης, είναι η ποιητική εκδοχή του χαμένου ελληνικού έργου Περί Φύσεως του Επίκουρου, της λαμπρότερης έκφανσης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας: ένας αριστουργηματικός ύμνος στην ελευθερία από τα δεσμά της θρησκείας, του φόβου, των παθών, της άγνοιας. Είναι ο αρχαίος καταστατικός χάρτης της ελεύθερης βούλησης· η τίμια φωνή που έρχεται από τα βάθη των αιώνων να θερμάνει τις καρδιές εκείνων που στέκονται αλύγιστοι μπρος στο θάνατο, με μόνο όπλο την πνευματική εντιμότητα. Λίγοι αρχαίοι συγγραφείς εμπνέουν τον σεβασμό που έχει κερδίσει με το De rerum natura ο Λουκρήτιος. Επιστήμονας, ποιητής, Επικούρειος φιλόσοφος, έγραψε ένα έργο βαθιά διαποτισμένο από το παράδοξο: έγραψε ποίηση πατώντας πάνω στο θάνατο της ποίησης - του έρωτα, του φόβου, της επιθυμίας, του μύθου και της ψευδαίσθησης, του λάθους, της παράδοσης, της θρησκείας. Το μόνο που τον εκστασιάζει είναι το μυστήριο που αποκάλυψε η επικούρεια φιλοσοφία. Και τούτο το μυστήριο είναι πως δεν υπάρχει κανένα μυστήριο· μοναχά κάτι αραχνοφωλιές μες στον ανθρώπινο νου...
Το De rerum natura γράφτηκε με κόπο, όπως δηλώνει ο συγγραφέας του, αλλά και με κατάδηλο ενθουσιασμό. Ο Λουκρήτιος επισημαίνει πόσο δύσκολο του ήταν να μεταφέρει σε λατινικό στίχο «τις ανακαλύψεις των Ελλήνων που τις τυλίγει σκοτάδι», στην προσπάθειά του να καταστήσει ελκυστική για τον αναγνώστη του την επικούρεια φυσική· αλλά, όπως γράφει, «υπομένω κάθε κόπο και ξάγρυπνος περνώ νύχτες ατάραχες, ψάχνοντας τις λέξεις και τους στίχους που θα μου δώσουν τη δύναμη ν' ανοίξω το δρόμο για το πνεύμα σου ρίχνοντας φως λαμπρό για να μπορέσεις να δεις σ' όλο τους το βάθος τα κρυμμένα μυστικά»... Κατόρθωσε έτσι να συγγράψει ένα από τα σπουδαιότερα έργα όλων των εποχών, όχι απλώς χάρη στις λογοτεχνικές αρετές του αλλά, όπως επισημαίνει ο ίδιος, «γιατί μιλώ για πράγματα σπουδαία και μεγάλα, κι αγωνίζομαι να λευτερώσω το νου από τα δεσμά της θρησκείας· κι ακόμη, γιατί πλάθω στίχους φωτεινούς για θέματα σκοτεινά, αγγίζοντάς τα όλα με τη χάρη των Μουσών».
Αν αναλογιστεί κανείς ότι το έργο -επί αιώνες θαμμένο στα άδυτα ενός μοναστηριού της νότιας Γερμανίας, ώσπου ήρθε στο φως το 1417- σήμερα κυκλοφορεί στα αγγλικά σε είκοσι πέντε διαφορετικές εκδόσεις, αντιλαμβάνεται ότι η πρώτη πλήρης έκδοση της «Φύσης των πραγμάτων» στα ελληνικά έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό της ελληνικής βιβλιογραφίας.



ΕΚΔΟΣΕΙΣ -  ΘΥΡΑΘΕΝ

Φώτης Περλικός - Η ΦΥΣΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ



Ίσως ο τομέας με τον οποίο ασχολήθηκε ο Επίκουρος, από τον οποίο έχουμε τα λιγότερα σήμερα αποσπάσματα, είναι η φυσική του φιλοσοφία. Η επιρροή του ατομισμού του Λεύκιππου και του Δημόκριτου είναι παραπάνω από εμφανής στο έργο του. Ο Επίκουρος ασχολήθηκε επισταμένα με την μελέτη της φύσης και έγραψε μεταξύ άλλων και ένα τεράστιο έργο, το Περί Φύσεως, που εκτεινόταν σε 37 τόμους! Τα λίγα αποσπάσματα που μας έχουν παραδοθεί είναι κυρίως κείμενα του Λουκρήτιου και του Διογένη Οινοανδέα αλλά και λίγα του ίδιου του Επίκουρου. Είναι εντυπωσιακό πόσο κοντά με τις σύγχρονες επιστημονικές τάσεις βρίσκεται η σκέψη του. Μπορούμε να διακρίνουμε στο έργο του ψήγματα του Χάιζενμπεργκ, του Αϊνστάιν, του Δαρβίνου αλλά και σύγχρονων νευροφυσιολόγων.

Μερικές από τις βασικότερες αρχές της φυσικής φιλοσοφίας του Επίκουρου θα μπορούσαν να συνοψιστούν:

· Τίποτα δεν δημιουργείται ποτέ από το τίποτα.

· Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από θεία παρέμβαση

· Ακόμα και αν υπάρχουν θεοί, αυτοί δεν επιδρούν στον φυσικό κόσμο

· Η ύλη δεν καταστρέφεται σε τίποτα. Υπάρχει δηλαδή η αρχή της διατήρησης της ύλης

· Πρωταρχικά στοιχεία της ύλης δεν είναι στοιχεία που μπορούμε να αντιληφθούμε (φωτιά, αέρας, νερό κτλ), αλλά μικρά αδιαίρετα άφθαρτα σωματίδια (τα άτομα).

· Τίποτα δεν μπορεί να γίνει αισθητό αν δεν έχει υλική υπόσταση. Τίποτα δεν υπάρχει εκτός από τα άτομα και το κενό ανάμεσά τους.

· Όλα τα σώματα είτε είναι άτομα, είτε προέρχονται από ένωση ατόμων.

· Το σύμπαν είναι άπειρο. Δεν βρισκόμαστε στο κέντρο του σύμπαντος, αλλά είμαστε ένας από τους αναρίθμητους κόσμους ενός αχανούς σύμπαντος.

· Τα άτομα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση μέσα στο κενό. Μπορούν να συνεχίσουν σε ευθεία, να συγκρουστούν, να αλλάξουν κατεύθυνση, να ενωθούν με άλλα άτομα στη δημιουργία σύνθετων σωμάτων.

· Οι κόσμοι και τα έμβια όντα δημιουργούνται από τυχαία γεγονότα λόγω της χαοτικής κίνησης των ατόμων

· Αυτό που αποκαλούμε «ψυχή» είναι σωματική οντότητα με υλικά χαρακτηριστικά, και δεν συνεχίζει να υπάρχει μετά τον θάνατο.

· Η αίσθηση είναι αξιόπιστη, διότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κάτι άλλο πιο αξιόπιστο από αυτήν.

Ο Επίκουρος διαμόρφωσε μια φιλοσοφία βασισμένη στον άνθρωπο και στην επιδίωξη της προσωπικής του ευτυχίας. Έθεσε το άτομο στο κέντρο της φιλοσοφίας του, και δίδαξε μια στάση ζωής προσανατολισμένη στην επίτευξη της προσωπικής του ηδονής (την έννοια δεν την χρησιμοποιεί ο Επίκουρος με το περιεχόμενο που της δίνουμε συνήθως. Αναφέρεται στην απουσία οποιουδήποτε πόνου. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και αταραξία). Οι κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης, οι αξίες και οι αρχές μιας κοινωνίας, οι θεσμοί της κτλ δεν εκπορεύονται από καμία άλλη δύναμη πέραν του ατόμου και της προσπάθειάς του να μεγιστοποιήσει την προσωπική του ωφέλεια. Μια ωφελιμιστική οπτική των πραγμάτων που θα επιζήσει ως τις μέρες μας.

Μια τέτοια όμως στάση δεν μπορεί να σταθεί παρά μόνο αν στηρίζεται στα στέρεα θεμέλια της γνώσης της φύσης. Μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά της θρησκείας, ή οποιασδήποτε άλλης δεισιδαιμονίας, που καταλήγει να ελέγχει την κοινωνική του συμπεριφορά. Όπως λέει και ο ίδιος ο Επίκουρος:

«Δεν είναι δυνατόν να απελευθερωθεί κανείς από τους φόβους για πιο σημαντικά θέματα, εάν δεν γνωρίζει ποιά είναι η φύση του σύμπαντος, και ταράζεται με αυτά που λένε οι μύθοι. Δεν μπορεί συνεπώς να απολαμβάνει ακέραιες τις ηδονές της ζωής, χωρίς την φυσική επιστήμη.»

Αλλιώς ο άνθρωπος γίνεται εύκολα υπόδουλος των φόβων του (και όσων φυσικά εκμεταλλεύονται αυτούς τους φόβους). Η ανεξαρτησία του ανθρώπου προϋποθέτει την απελευθέρωση από τον φόβο του μεταφυσικού. Ενός φόβου που προκύπτει όταν καταργούμε την λογική και την παρατήρηση ως οδηγούς της φιλοσοφίας μας. Πάλι με τα λόγια του Επίκουρου:

«Η μελέτη της φύσης δεν κάνει τους ανθρώπους αλαζόνες και φαφλατάδες, ούτε και τέτοιους που να επιδεικνύουν την, αξιοζήλευτη για πολλούς, μόρφωσή τους, αλλά περήφανους και ανεξάρτητους ανθρώπους που πιστεύουν στην αξία των δικών τους αγαθών και όχι σε ξένα πράγματα.»

Και η μελέτη της φύσης έρχεται με την παρατήρηση και την λογική επεξεργασία της. Αυτή είναι η βάση του εμπειρισμού του Επίκουρου. Ο εμπειριστής δεν στηρίζεται στην θεωρία για να φτιάξει τους κανόνες του αλλά στην προσεκτική παρατήρηση και στο πείραμα, δίνοντας έμφαση στην επαγωγική σκέψη παρά στην αφαιρετική. Για τους εμπειριστές τα στοιχεία προηγούνται της θεωρίας και είναι δυνατόν κάποιος να είναι αντικειμενικός παρατηρητής των στοιχείων.

Το αντίθετο ρεύμα του εμπειρισμού υπήρξε ο ρασιοναλισμός. Οι εκπρόσωποί του πολλοί και διάσημοι. Ο Πλάτωνας, ο Καρτέσιος, ο Λάιμπνιτζ, ο Σπινόζα κτλ. Ο ρασιοναλισμός κάνει διάκριση μεταξύ της a priori γνώσης, που ενυπάρχει στο σύμπαν (πράγμα που δεν δέχεται ο εμπειρισμός) και βγαίνει αφαιρετικά ξεκινώντας από «αναλλοίωτες» αλήθειες, και της a posteriori γνώσης που μπορεί να εξαχθεί επαγωγικά από την παρατήρηση των αισθήσεων. Πολλοί, όπως ο Πλάτωνας, υποτιμούσαν κατάφορα τις αισθήσεις ως πηγή γνώσης. Μιλούσε για μορφές μη αντιληπτές στην πραγματικότητα, κατανοητές μόνο θεωρητικά.

Η λογική πίσω από αυτή την σχολή σκέψης είναι προφανής. Να δημιουργήσει σύγχυση στον άνθρωπο ανάμεσα σε αυτά που βλέπει και αυτά που τον πείθουν να πιστέψει, να πείσει τον άνθρωπο ότι αυτά που αυτός αντιλαμβάνεται δεν είναι η πραγματικότητα, να τον κάνει να φοβάται να αντιμετωπίσει την ζωή με τις δικές του δυνάμεις και κατά συνέπεια να δεχτεί ότι δεν είναι ικανός να σχεδιάσει και να προγραμματίσει ανεξάρτητος τη ζωή του. Ότι πρέπει να υπακούει σε αυτούς που καταλαβαίνουν καλύτερα από εκείνον τα πράγματα και σε κείνους που ξέρουν καλύτερα από κείνον πώς να τα διαχειριστούν. Ο Πλάτωνας μιλούσε για μια ολιγαρχία φιλοσόφων, ενώ προσπάθησε να εφαρμόσει τις ιδέες του με τον τύραννο των Συρακουσών. Είναι κλασική λογική πίσω από κάθε ολοκληρωτική νοοτροπία, κάποιοι άλλοι πάντα είναι σε θέση να γνωρίζουν καλύτερα από το ίδιο τα άτομο το δικό του καλό. Ο Επίκουρος στάθηκε απέναντι σ’αυτές τις λογικές:

«Πρέπει να αναλογιζόμαστε τον αληθινό σκοπό της ζωής έχοντας κατά νου όλες εκείνες τις ολοφάνερες μαρτυρίες των αισθήσεων στις οποίες στηρίζουμε τις απόψεις μας. Ειδάλλως τα πάντα θα είναι γεμάτα αμφιβολία και σύγχυση.»

Αυτή την σύγχυση εκμεταλλεύεται για αιώνες κάθε σύστημα αξιών και πεποιθήσεων που θέλει να καταπνίξει την ανθρώπινη ανεξαρτησία και ελευθερία. Διότι στηρίζουν την αναγκαιότητά τους ακριβώς σε αυτήν την σύγχυση και την αμφιβολία. Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει καμία ανάγκη να ρυθμίζει τη ζωή του με βάση τις επιταγές τους (εδώ θα μπορούσαμε να θυμηθούμε και τα περίφημα λόγια του Καζαντζάκη). Εκεί λοιπόν που δεν υπάρχει σύγχυση, αναλαμβάνουν να την δημιουργήσουν. Ένστικτα, αισθήματα, αποκαλύψεις, θείες ενοράσεις, διαλεκτικοί υλισμοί, όλα παίζουν το ίδιο παιχνίδι του εξουσιασμού. Φτάνει να λείπει ο ορθολογισμός και η παρατήρηση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Ή με χρήση όρων γενικόλογων, ασαφών και αφηρημένων όπως θεία πρόνοια, θεία χάρη, φυλετική υπεροχή, κοινωνική δικαιοσύνη κτλ που αντιμάχονται κάθε αυστηρή λογική τους ανάλυση.

Κάθε θρησκεία στην ιστορία, κάθε ιδεολογία, κάθε πολιτικό ρεύμα σχεδόν, προσπάθησε να ελέγξει τον άνθρωπο προσφέροντάς του ουτοπίες. Η αποδοχή μιας ουτοπίας είναι εύκολο σε έναν άνθρωπο που έχει καταργήσει την παρατήρηση της πραγματικότητας και την ορθολογική κριτική της. Είναι μια διαρκής προσπάθεια ιδεολογικοποίησης της πραγματικότητας, αντικατάστασης δηλαδή της εμπειρικής πραγματικότητας με μια άλλη ορθότερη, που ανταποκρίνεται στην εκάστοτε κοσμοθεωρία. Και οι μηχανισμοί αυτής της προπαγάνδας είναι τεράστιοι όσο και οι μηχανισμοί της εξουσίας. Αιώνιο πνεύμα, θέλημα θεού, παράδεισος, ανώτερη φυλή, δικτατορία του προλεταριάτου, αταξική κοινωνία είναι απλά λίγα από τα παραδείγματα που οδήγησαν στην σφαγή εκατομμυρίων ανθρώπων και την υποδούλωση δισεκατομμυρίων. Όπως έλεγε και ο επικούρειος Διογένης Οινοανδέας:

«Είναι κατ’ αρχήν οι φόβοι, ο φόβος του Θεού, ο φόβος του θανάτου, ο φόβος του πόνου. Και κοντά σ’αυτούς, είναι όσες επιθυμίες ξεπερνούν τα φυσικά τους όρια. Να ποιες είναι οι ρίζες όλων των κακών.»

Όταν ο άνθρωπος πειστεί να θυσιαστεί για σκοπούς πέρα από τα άμεσα και πραγματικά του συμφέροντα, πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα μαζεύουν και θα απολαμβάνουν τις θυσίες. Γι’ αυτό ο Μπέναρντ Ράσελ έλεγε, αντιλαμβανόμενος τις τυραννικές όψεις των αφηρημένων εννοιών, ότι η ο εμπειρισμός είναι η μόνη φιλοσοφία που είναι συμβατή με την δημοκρατία.

Στην εποχή μας τα πορίσματα των επιστημών μας επιτρέπουν όχι μόνο να κάνουμε την ζωή μας ευκολότερη, να βελτιώνουμε την παραγωγή μας κτλ αλλά να έχουμε πολύ καλύτερη αντίληψη της πραγματικότητας. Είναι πολύ δυσκολότερο για τον σύγχρονο ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο να πέσει θύμα των ίδιων πρακτικών που για χιλιετίες εξουσίαζαν την σκέψη του. Ο ορθολογικά σκεπτόμενος άνθρωπος όμως συνεχίζει να αποτελεί την εξαίρεση σε ένα κόσμο όπου φουντώνουν ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, οι φυλετικές διαφορές και ο εθνικιστικός παραλογισμός ενώ νεκρές ιδεολογίες συνεχίζουν να αντιστρατεύονται στην προσπάθεια για πρόοδο του ανθρώπου. Η καλύτερη μελέτη του Επίκουρου έχει ακόμα πάρα πολλά να προσφέρει.

Περλικός Φώτης

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Φώτης Περλικός είναι Ιατρός και υποψήφιος διδάκτωρ Ιατρικής. Είναι συνδημιουργός και συνδιαχειριστής του e-rooster.gr. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και διετέλεσε Προεδρός της από το 2007 έως το 2010. Το 2011 αποχώρησε από μέλος της. Είναι μέλος της Γραμματείας Πολιτικής Έρευνας και Νέων Ιδεών της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ - E - ROOSTER

Φώτης Περλικός- Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΩΝ




Το φιλοσοφικό ρεύμα που δημιούργησε ο Επίκουρος ήταν μια όαση ανάμεσα στις μεταφυσικές και ολοκληρωτικές απόψεις (όπως του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη) που έτειναν να κυριαρχήσουν στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Θεμελιωμένη στα υλιστικά πορίσματα της εμπειρικής μελέτης του φυσικού κόσμου (στα πρότυπα του Δημόκριτου) και προσανατολισμένη στη μοναδικότητα του ατόμου, έδωσε ένα οδηγό ζωής περιστρεφόμενο γύρω από την επιδίωξη του ανθρώπου να κατακτήσει την προσωπική του ευτυχία. Μακριά από τα εξουσιαστικά νύχια της μεταφυσικής δεισιδαιμονίας ή του «συλλογικού καλού» υπήρξε ένας ατομοκεντρικός ωφελιμισμός. Τα κηρύγματα της επικούρειας φιλοσοφίας γνώρισαν μεγάλη διάδοση σε όλο τον ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο, ο Επίκουρος λατρεύτηκε από πόλεις ολόκληρες που σκάλιζαν σε πλάκες τα λόγια του.

Εξίσου μεγάλη με την απήχηση που βρήκε ήταν όμως και η πολεμική που γνώρισε. Κατηγορήθηκε, συκοφαντήθηκε και πολεμήθηκε όσο λίγοι από τους σύγχρονους και μεταγενέστερους φιλοσοφικούς του αντιπάλους. Τελικά το πνεύμα των επικούρειων υπέκυψε στην βιαιότητα του χριστιανισμού. Οι χριστιανικές αρχές κυνήγησαν τους οπαδούς του με ιδιαίτερη αγριότητα και κατέστρεψαν συστηματικά όλα σχεδόν τα κείμενά του αφού οι ιδέες του θεωρήθηκαν άθεες. Παρά το ότι ο Επίκουρος άφησε τεράστιο συγγραφικό έργο, ελάχιστα αποσπάσματα διασώθηκαν της θρησκευτικής μανίας. Όσα γνωρίζουμε για τον Επίκουρο είναι μέσω μαθητών του ή ακόμα και αντιπάλων του, που ανάμεσα στις επικρίσεις τους παραβάλλουν και τις δικές του θέσεις! Ο σκοταδιστικός Μεσαίωνας που ακολούθησε ήταν κάτω από την πνευματική επίδραση των πλατωνικών και (κυρίως ) των αριστοτελικών απόψεων που υιοθετήθηκαν από την Εκκλησία. Ο σχολαστικισμός θριάμβευσε επί του εμπειρισμού.

Χρειάστηκαν να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι τον 17ο αιώνα ο Gassendi να ξανακαλύψει τις αρχές της επικούρειας φιλοσοφίας για να αντιπαρατεθεί στον Descartes. Με τα έργα του και την αντιπαράθεσή του με τον Descartes επηρέασε βαθιά την αγγλική διανόηση. Ο Newton, ο Boyle, ο Hook επανέφεραν τον εμπειρισμό στη μελέτη της φιλοσοφίας και την επιστήμης θέτοντας τις βάσεις της σύγχρονης φυσικής, χημείας και αστρονομίας. Η σύγχρονη επιστήμη χρωστάει πολλά στις επιρροές του Επίκουρου που τη βοήθησαν στο ξεκίνημά της να απαλλαγεί από το μεσαιωνικό πνεύμα. Αλλά και στη Γαλλία του Διαφωτισμού ο επικουρισμός γνώρισε άνθιση. Κύρια από τους de la Rochefoucauld, de Saint Εvremonde, de la Mettrie, Helvetius, d’Holbach και de Condillac. Πολλοί βέβαια δανείζονταν ελεύθερα από τον Επίκουρο δίχως να το αναφέρουν.

O εμπειρισμός του Επίκουρου αποτέλεσε αφετηρία και για τους Hume, Hobbs και Locke. O Locke (μαθητής του Bernier, φίλου του Gassendi) εφάρμοσε πολλές αρχές της επικούρειας ηθικής στην πολιτική θεωρία διατυπώνοντας τον κλασικό δημοκρατικό φιλελευθερισμό. Αν και ο Locke χρειάστηκε να κάνει μερικές παραχωρήσεις στο κυρίαρχο πνεύμα της εποχής του και να βρει θέση για το θεό στις θεωρίες του, είναι παραπάνω από σαφές ότι το κύριο σώμα της πολιτικής του θεωρίας εξέφραζε ένα ατομοκεντρικό πρότυπο κοντά στις θέσεις που διατύπωσε χιλιάδες χρόνια νωρίτερα ο Επίκουρος. Ο εμπνεόμενος από τους επικούρειους φιλελευθερισμός του Locke ήταν η ιδεολογική αφετηρία της Αμερικανικής επανάστασης αλλά και γενικότερα της φιλελεύθερης πολιτικής φιλοσοφίας. Ο πυρήνας της σκέψης του ψηλαφάται έντονα στο Κύριαι Δόξαι του Επίκουρου. Ο Thomas Jefferson, από τους Πατέρες του Αμερικανικού Έθνους δε δίστασε να γράψει: «είμαι και γω ένας επικούρειος. Θεωρώ ότι οι γνήσιες θέσεις του Επίκουρου περιέχουν ότι πιο ορθολογικό μας έχει κληροδοτήσει η Ελλάδα και Ρώμη στο χώρο της ηθικής φιλοσοφίας».

Στη συνέχεια οι αρχές του επικουρισμού βρίσκουν την έκφρασή τους στον ωφελιμισμό του Bentham αλλά και του Stuart Mill. Ο Bentham επαναφέρει την ηδονή και την ευχαρίστηση ως εργαλείο για το μέγιστη ατομική και κοινωνική ευτυχία. Κριτήριο για την ηθική αξιολόγηση ενός ατόμου δεν είναι κάποιες αρχές που δίδονται από ψηλά, αλλά πόσο ωφέλιμες για τον ίδιο και την κοινωνία είναι οι πράξεις του. Ολόκληρο το ρεύμα του ωφελιμισμού διαπνέεται από τις βασικές αρχές της επικούρειας σκέψης. Στην πιο σύγχρονη εποχή οι ίδιες αρχές θα μπορούσαν να βρεθούν και στην αρχή της «αποτελεσματικότητας» (δηλαδή την αύξηση της ωφελιμότητας με στόχο την αύξηση της ανθρώπινης ευημερίας) του Hayek ή του Coase. Οι ωφελιμιστές κυριάρχησαν ανάμεσα στους φιλελεύθερους πολιτικούς φιλόσοφους και τους θεωρητικούς του δικαίου, ενώ η αντίληψή του Επίκουρου για την κοινωνία θυμίζει σύγχρονες θεωρίες αυτόματης κοινωνικής οργάνωσης (όπως πχ της Αυστριακής Σχολής των von Mises και Hayek κτλ) επιβεβαιώνοντας την επικαιρότητά του.

Εκτός όμως από την ηθική διάσταση της φιλοσοφίας του ή την εμπειρική προσέγγισή του στη μελέτη του φυσικού κόσμου, ακόμα και οι ίδιες οι παρατηρήσεις για τη φύση εξακολουθούν να έχουν καταπληκτική επικαιρότητα. Διαβάζοντας τον Επίκουρο και τους διαδόχους του διακρίνει κανείς ψήγματα της ατομικής θεωρίας του Dalton, της εξελικτικής θεωρίας του Δαρβίνου, του Einstein, της απροσδιοριστίας του Heisenberg κτλ. Υπάρχει μεγάλη αντιστοιχία με τις μοντέρνες επιστημονικές θεωρίες όπως η εξελικτική βιολογία, η κοινωνιοβιολογία, η εξελικτική ψυχολογία, η κβαντομηχανική κτλ αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα της διδασκαλίας του Επίκουρου και των διαδόχων του.

Μπορεί να μην έχει λάβει την αναγνώριση που του αρμόζει σε σχέση με την προσφορά του, όμως ο Επίκουρος και η φιλοσοφία του ήταν από τους καθοριστικούς παράγοντες της εξέλιξης του σύγχρονου πολιτισμού. Ο επικουρισμός εξακολουθεί να αποτελεί στις μέρες μας το ακλόνητο θεμέλιο τόσο της σύγχρονης επιστημονικής προσπάθειας όσο και της φιλελεύθερης ατομοκεντρικής πολιτικής φιλοσοφίας, και η μελέτη του ένα ανεκτίμητο εφόδιο στην πορεία μας στο μοντέρνο κόσμο.

Περλικός Φώτης
Βιογραφικό σημείωμα

Ο Φώτης Περλικός είναι Ιατρός και υποψήφιος διδάκτωρ Ιατρικής. Είναι συνδημιουργός και συνδιαχειριστής του e-rooster.gr. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και διετέλεσε Προεδρός της από το 2007 έως το 2010. Το 2011 αποχώρησε από μέλος της. Είναι μέλος της Γραμματείας Πολιτικής Έρευνας και Νέων Ιδεών της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ -  E - ROOSTER

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ - φυσική φιλοσοφία

Όταν καταγίνομαι με τη φυσική φιλοσοφία, προτιμώ να μιλώ με παρρησία για  αυτά που ωφελούν την ανθρωπότητα, έστω κι αν μοιάζω να λέω χρησμούς ακατανόητους, παρά να συμβιβάζομαι με την κοινή γνώμη και να δέχομαι τον έπαινο που ο πολύς ο κόσμος σκορπά τόσο σπάταλα.

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ.


Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ ΤΟΥ, ΜΑΡΙΟ ΒΕΡΕΤΤΑ.


Πώς και γιατί ιδρύθηκε το περιοδικό

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ







Ως γνωστόν ο φιλοσοφικός Κήπος του Επίκουρου ιδρύθηκε πριν από δύο χιλιάδες τριακόσιες δέκα τρεις περιστροφές της Γης γύρω από τον Ήλιο, στην Αθήνα, σ’ έναν κήπο που αγόρασε ο φιλόσοφος στα δυτικά της πόλης για 80 μνες.
Σύμφωνα με τις αρχαίες κειμενογραφικές πηγές ο Κήπος του Επίκουρου βρισκόταν κάπου ανάμεσα στο Δίπυλο και την Ακαδημία, και με δεδομένο ότι το Δίπυλο, δηλαδή η κεντρική πύλη των τειχών της Αρχαίας Αθήνας υψωνόταν κοντά στη συμβολή της σημερινής οδού Πειραιώς με την Ιερά Οδό, ενώ η Ακαδημία έχει εντοπιστεί στα δεξιά της σημερινής λεωφόρου Αθηνών, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι τα ερείπια του Επικούρειου Κήπου πρέπει να είναι θαμένα κάπου στα βόρεια της Ιεράς Οδού, στην αρχή μάλλον της λεωφόρου Αθηνών.
Ο Κήπος του Επίκουρου λειτούργησε ως σχολή φιλοσοφίας αλλά και ως εκδοτικός οίκος των επικούρειων συγγραμμάτων τουλάχιστον για πεντακόσια χρόνια στην Αθήνα, ίσως και περισσότερο. Στο διάστημα αυτό η επικούρεια φιλοσοφία διδάχθηκε σε όλη την έκταση του ελληνιστικού και στη συνέχεια του ρωμαϊκού κόσμου, και γνώρισε ιδιαίτερη άνθιση εκτός από την Αθήνα, στην Λυκία, στη Συρία και τέλος στην Ιταλία, όπου και ανακαλύφθηκε πριν από τρεις αιώνες η πλουσιότερη αρχαία επικούρεια βιβλιοθήκη, ανάμεσα στα ερείπια της Ηράκλειας, μιας μικρής πόλης που θάφτηκε κάτω από τις στάχτες του Βεζούβιου μαζί με την Πομπηΐα και που είναι γνωστή και με το λατινικό της όνομα ως Erculanum.
Λαμπρές προσωπικότητες της ελληνιστικής εποχής, της ρωμαιοκρατίας αλλά και της ύστερης αρχαιότητας διδάχθηκαν και δίδαξαν επικούρεια φιλοσοφία όπως ο Μητρόδωρος ο Λαμψακηνός, η εταίρα Λεόντιον, ο Πολύαινος ο Λαμψακηνός, ο Έρμαρχος ο Μυτιληναίος, ο Κολώτης ο Λαμψακηνός, ο Λεοντεύς ο Λαμψακηνός, η Θεμίστη η Λαμψακηνή, η εταίρα Μαμμάριον, ο Ηρόδοτος ο Αθηναίος, ο Ιδομενεύς ο Λαμψακηνός, ο Πολύστρατος, ο Διονύσιος, ο Βασιλείδης, ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος, ο επιλεγόμενος και Κηποτύραννος, ο Ζήνων ο Σιδώνιος, ο Δημήτριος ο Λάκων, Διογένης ο Ταρσεύς, ο Φαίδρος ο Αθηναίος, ο Πάτρων, ο Σίρων, ο Φιλόδημος ο Γαδαρηνός, ο Διογένης ο Οινοανδευς, ο Αμαφίνιος, ο Κικέρων, ο Λουκρήτιος, ο Σενέκας, ο Διογενειανός και τέλος ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρινός που έζησε πάμφτωχος κατά την βασιλεία του Αρκάδιου, λίγο πριν την δολοφονία της νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας από τα αιμοδιψή μισαλλόδοξα στίφη.
Μετά ακολούθησε το «διάλειμμα των χιλίων ετών βαρβαρότητας» που επέβαλαν οι συμμορίες των φαιοφόρων μέχρι που η δίψα των εχέφρονων ανθρώπων για γνώση έφερε στη δυτική Ευρώπη την Αναγέννηση και μαζί της μια σειρά από εξίσου σημαντικές προσωπικότητες οι οποίες όχι μόνον αναβίωσαν τη μελέτη της επικούρειας διδασκαλίας, αλλά έθεσαν χάρη στην επικούρεια φυσική τις βάσεις για την ανάπτυξη όλων ανεξαιρέτως των επιστημών, εφόσον η επικούρεια διδασκαλία κάλυπτε εξαρχής και με ορθώτατο τρόπο ένα ευρύτατο επιστημονικό φάσμα γνώσεων από την κοσμολογία και την αστρονομία μέχρι την βιολογία και την ψυχολογία.
Η αρχή της θεωρίας των ατόμων, η αρχή του διαστημικού κενού, η κίνηση των ατόμων, η κίνηση των πλανητών, το ηλιοκεντρικό σύστημα, αλλά ακόμη και η θεωρία της εξέλιξης των ειδών, όπως ακριβώς διατυπώθηκε από τον Δαρβίνο (!), όλα μα όλα περιέχονταν εξαρχής στην επικούρεια διδασκαλία και έβρισκαν τέλεια εφαρμογή τόσο στην ψυχολογία όσο και στην κοινωνική ηθική, με την περίφημη επικούρεια «τετραφάρμακο».
Κι όλα αυτά τα παρατήρησαν, τα μελέτησαν και τα δίδαξαν από την εποχή της Αναγέννησης κι έπειτα εξαίρετες διάνοιες της φιλοσοφίας, της τέχνης και της επιστήμης όπως ο Λορέντζο Βάλλα, ο Πιερ Γκασσεντί, ο Μονταίν, ο Γκιατσαρντίνι, ο Μπερνιέ, ο Χομπς, ο Βολταίρος, ο Λαροσφουκό, ο Λα Μεττρί, ο Λοκ, ο Μολιέρος, ο Ισαάκ Νεύτων, ο Ρόμπερτ Μπόιλ, ο Ρόμπερτ Χουκ, ο Σαιντ Εβρεμόντ, ο Ελβέτιους, ο Χόλμπαχ, ο Ντε Κοντιλλάκ, όλοι κοντολογίς όσοι συνέβαλαν στο θαύμα του Διαφωτισμού, ενώ ο Τόμας Τζέφερσον, συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ, διακήρυξε απερίφραστα: «Είμαι και εγώ ένας επικούρειος. Θεωρώ ότι οι γνήσιες θέσεις του Επίκουρου περιέχουν ότι πιο ορθολογικό μας έχει κληροδοτήσει η Ελλάδα και η Ρώμη στο χώρο της ηθικής φιλοσοφίας».


Και στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα της παντοδυναμίας του μαύρου ράσου, το οποίο συνεργάστηκε με κάθε ξένο δυνάστη προκειμένου να αυγατίσει τον πλούτο και τα προνόμιά του, η επικούρεια διδασκαλία παρέμεινε εν πολλοίς άγνωστη και εντελώς αγνοημένη από τα πλήθη των προσκυνητών των τόσων μνημείων και «ιερών λειψάνων» του μεσαιωνικού σκοταδισμού, οι οποίοι με αγαλίαση κάθε χρόνο παρακολουθούν από την τηλεόραση την άφιξη (με ειδική πτήση της Ολυμπιακής) του «αγίου φωτός» από τα Ιεροσόλυμα, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι και η τηλεποπτική συσκευή αλλά και τα αεροσκάφη λειτουργούν όχι με βάση τα κηρύγματα των ευαγγελίων, των συναξαρίων και των ψαλτηρίων, αλλά με βάση τις αρχές τις φυσικής που πρώτοι δίδαξαν οι Ίωνες υλιστές φιλόσοφοι και με θαυμαστό τρόπο ανέπτυξαν ο Δημόκριτος, ο Επίκουρος και οι κατοπινοί μαθητές τους.
Στη νεώτερη Ελλάδα λοιπόν, που με τόσες θυσίες απελευθερώθηκε από τους πολιτικούς της δυνάστες, τους Οθωμανούς, αλλά η οποία με τόσες εισφορές και προνόμια διατηρεί, συντηρεί και πλουτίζει τους πνευματικούς της δυνάστες, τους ρασοφόρους, ο πρώτος που ξαναδίδαξε επικούρεια φιλοσοφία – πριν αλλά και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – ήταν ο προοδευτικός καθηγητής Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, από τους πρώτους πανεπιστημιακούς δασκάλους της Θεσσαλονίκης, Ίωνας κι αυτός στην καταγωγή…
Όλοι εμείς οι σύγχρονοι νεοεπικούρειοι οφείλουμε πολλά στον Χαράλαμπο Θεοδωρίδη και στο εξαίρετο βιβλίο του «Επίκουρος: η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου», το οποίο παρά τα πενήντα του χρόνια εξακολουθεί να διαβάζεται απολαυστικά από τους σύγχρονους αναγνώστες.
Μετά το βιβλίο του Χαράλαμπου Θεοδωρίδη ακολούθησαν κι άλλες σποραδικές εκδόσεις επικούρειων συγγραμμάτων, όπως εκείνο του Νίκου Ψυρούκη ή του Μπέντζαμιν Φάρρινγκτον, ενώ κατά την τελευταία δεκαετία δημιουργήθηκε μια ολόκληρη επικούρεια… «βιβλιοθήκη» με οχτώ μέχρι στιγμής τόμους από τις εκδόσεις Θύραθεν, μερικά ακόμη αξιόλογα συγγράμματα από άλλες εκδόσεις, αλλά και το εισαγωγικό εγχειρίδιο «Εμείς οι Επικούρειοι» που έγραψα ο ίδιος για όσους ενδιαφέρονται να μυηθούν στις βασικές αρχές της επικούρειας φιλοσοφίας. Όλα αυτά είναι σημάδια πως ο σπόρος του Χαράλαμπου Θεοδωρίδη άρχισε να φυτρώνει και πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν στην επικούρεια διδασκαλία τις ικανοποιητικότερες απαντήσεις στα θεμελιώδη φιλοσοφικά ζητήματα, τόσο τα γενικά όσο και τα ειδικά, εκείνα της καθημερινότητας.
Τι απομένει να γίνει;
Πολλά.
Ήδη μεταξύ ανθρώπων που έχουν μυηθεί στην επικούρεια διδασκαλία έχει εκφραστεί η επιθυμία της γνωριμίας μεταξύ τους και της ανταλλαγής απόψεων και ιδεών. Αυτήν ακριβώς την επιθυμία σκοπεύει να ικανοποιήσει το περιοδικό «Κήπος του Επίκουρου». Για να αποκτήσουν οι νεοεπικούρειοι ένα βήμα έκφρασης αλλά και ένα μέσο γνωριμίας, διατρανώνοντας έτσι τη θέση τους ότι όσοι άνθρωποι σήμερα ασχολούνται με την αρχαία υλιστική φιλοσοφία και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό είναι συνάμα και δημοκράτες και ανθρωπιστές και διαφωτιστές και φυσιολάτρες και κατά συνέπεια απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τα διάφορα φασιστοειδή που τα τελευταία χρόνια παριστάνουν τους «αρχαιολάτρες» για να κρύβουν επιδέξια τις ναζιστικές πολιτικές τους επιδιώξεις.


Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά μετά από τόσους αιώνες σιωπής όπου προκύπτει ένα περιοδικό επικούρειας φιλοσοφίας στον τόπο όπου δίδαξε ο Επίκουρος και οι μαθητές του. Όμως για όλα υπάρχει μια αρχή. Και θα φροντίσουμε να υπάρξει και συνέχεια.

Μάριος Βερέττας

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Επικούρεια Κείμενα - Λουκρήτιος

Η ΑΧΡΗΣΤΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ


Απόσπασμα από το «De rerum Natura» του Λουκρήτιου

«Σου δίνει τέρψη το να κάθεσαι να παρακολουθείς από τη στεριά τις σκληρές δοκιμασίες του άλλου που παραδέρνει μες στην απέραντη θάλασσα, την ώρα που οι άνεμοι σηκώνουν τα κύματα και την κάνουν να λυσσομανά. Όχι βέβαια γιατί ηδονίζεσαι με τα ξένα βάσανα, μα γιατί είναι γλυκό να βλέπεις από τι κακά έχεις γλιτώσει εσύ ο ίδιος. Όπως κι είναι ευχάριστο να βλέπεις τις σκληρές μάχες να μαίνονται πέρα στους κάμπους, χωρίς να σε αγγίζει ο κίνδυνος.

Τίποτε όμως δεν είναι πιο γλυκό από το να είσαι θρονιασμένος στα ύψη τα οχυρωμένα από τις γνώσεις και τη διδασκαλία των σοφών, κι από τις γαλήνιες αυτές κατοικίες σκύβοντας να ρίχνεις το βλέμμα στους άλλους και να τους βλέπεις να τρέχουν πέρα δώθε, ψάχνοντας στα τυφλά το δρόμο της ζωής, να συναγωνίζονται σε εξυπνάδα, να μαλώνουν για την ευγενή τους καταγωγή, να μοχθούν μέρα και νύχτα και να τσακίζονται να σκαρφαλώσουν στην κορυφή του πλούτου ή να κατακτήσουν την εξουσία.

Ω, κακόμοιρα ανθρώπινα μυαλά και τυφλωμένες καρδιές! Σε τι σκοτάδια, σε τι κινδύνους κυλάει ο λίγος χρόνος της ζωής σας! Δεν ακούτε λοιπόν την κραυγή της φύσης που διαλαλεί την επιθυμία της, από το κορμί να φύγει κάθε πόνος και το πνεύμα να νιώσει ευδαιμονία ελεύθερη από έγνοιες και αγωνίες;

Το βλέπουμε πως δε χρειάζεται το κορμί πολλά πράγματα. Κάθε τι που διώχνει τον πόνο, μπορεί και πολλές απολαύσεις να προσφέρει. Η ίδια η φύση τότε δεν ζητά μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Αν το σπίτι δεν έχει χρυσά αγάλματα εφήβων να κρατούν στο δεξί το χέρι αναμμένες δάδες και να φωτίζουν τα νυχτερινά φαγοπότια, αν το σπίτι δεν αστραποβολεί από ασήμια και χρυσάφια, αν δεν αντιλαλούν κιθάρες μες στα στολισμένα σαλόνια, εμάς μας είναι αρκετό να ξαπλώνουμε στο τρυφερό χορτάρι, φίλοι με φίλους στην ακροποταμιά, κάτω από τα σκιερά κλαδιά ενός μεγάλου δέντρου μας είναι αρκετό να μπορούμε να διασκεδάζουμε με λίγα έξοδα, ιδίως αν μας χαμογελά ο καιρός, κι η εποχή ραίνει το καταπράσινο χορτάρι με λουλούδια. Ο καυτός πυρετός δεν αφήνει γρηγορότερα το κορμί που ξαπλώνει πάνω σε κεντητά στρώματα και σε άλικες πορφύρες, απ' o’τι το κορμί που 'ναι ξαπλωμένο σ' ένα φτωχικό στρωσίδι.

Κι αφού τα πλούτη κι η ευγενική καταγωγή κι η δόξα του θρόνου δεν ωφελούν σε τίποτα το κορμί, θα πρέπει να σκεφτούμε πως ούτε και το πνεύμα ωφελούν. Μήπως τάχα, την ώρα που βλέπεις τις λεγεώνες σου να κάνουν πολεμικές ασκήσεις στο πεδίο του Άρεως και να προελαύνουν ορμητικά, και μήπως, την ώρα που παρακολουθείς τα γυμνάσια του στόλου σου στην ανοιχτή θάλασσα, θα τρομάξουν οι δεισιδαιμονίες σου και θα πάρουν δρόμο και θα φύγει απ' την ψυχή σου ο φόβος του θανάτου, αφήνοντας την λεύτερη, απαλλαγμένη από το άγχος;»


Λουκρήτιος





Επικούρεια Κείμενα - Λουκρήτιος


Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Κι όποιος νομίζει ότι τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, ομολογεί ο ίδιος ότι δεν μπορεί να ισχυριστεί ούτε καν αυτό. Δεν αξίζει. τώρα ν ανοίξω διάλογο μ έναν άνθρωπο που στη θέση των ποδιών έβαλε το κεφάλι.
Μα ας το δεχτούμε πως ξέρει καλά ότι τίποτα δεν είναι γνωστό. Θα τον ρωτούσα  αφού δεν βλέπεις πουθενά την αλήθεια, πώς μπορείς να ξέρεις τι μπορεί να γίνει γνωστό και τι όχι, και ποια είναι τα σημάδια του αληθινού και του ψεύτικου, και τι σου έδωσε τη δυνατότητα να ξεχωρίζεις το αμφίβολο από το βέβαιο;
Θα βρεις ότι οι αισθήσεις μας είναι εκείνες που πρωτοδημιούργησαν το κριτήριο της αλήθειας, και πως οι αισθήσεις δε γίνεται να βγουν ψεύτικες: θα πρέπει να θεωρούμε πιο αξιόπιστο ό,τι από μόνο του μπορεί με το αληθινό να νικήσει το ψεύτικο. Και τι μπορεί να θεωρηθεί πιο αξιόπιστο από τις
αισθήσεις; Είναι δυνατόν, ένας συλλογισμός βασισμένος σε ψευδείς αισθήσεις, να αντικρούσει τις αισθήσεις; Αφού κι ο ίδιος απο  αυτές πηγάζει  οπότε, αν αυτές δεν είναι αληθινές, τότε ολόκληρος ο συλλογισμός είναι επίσης ψευδής.

Λουκρήτιος